गोठकृष्ण ठकुरी
जेठको त्यो छोटो रातमा, छोटो जिन्दगी जिएकी तिमी, छोटो बेथाले, छोटो समयमा, छोटाछोटी छोराछोरी छाडेर हामीबाट धागो चुडिएको चङगा झै हराई हाल्यौ । त्यो रात सुतेर विउँझनेहरु सबै रोए, तिमी विउँझेनौ । तिमीले त आफ्नो पीडा सबै सुनाएर गयौ, म पो कसलाई सुनाउँ । छैन मसँग सिरानी खोज्दै आउने शिर । छैन मसँग तिम्रो दाहिने हात ।
छैन मसँग तिम्रो मुटुको माया । छैन मसँग मैले ऐना हेर्ने तिम्रो आँखा । छैन मसँग निराश हुँदा के भयो भन्ने आवाज । भैगो मेरो कुरा पछि गरम्ला बरु सुनाउन तिम्रो खबर के छ ? त्यहाँ त राम्रै होला नि तिमीलाई म त यहि कामना गर्छु यहाँ बसरे । साँची सास फेर्न छोडे पछि कस्तो हुने रैछ ? दुख्ने पोल्ने, छातीमा गाँठो परे जस्तो हुने त्यो सबै सन्चो भयो होला नि हैन ।
.कि दुखी राख्ने रैछ सुनाउन, अँ भनत के बाटोमा गरुड पुरानमा भने जस्तै अप्ठ्यारो हुने रहेछ कि सजिलो ? अनि अहिले तिमी कहाँ छौ ? हजुरआमाले जाउँ भन्नु भाछ भन्थ्यौ हजुरआमालाई भेट्यौ कि नाई । यदि भेटेर सँगै छौ भने मेरो दर्शन भनि देऊ है । जिउँदो हुँदा जस्तो मरेपछि आफन्त भेट्न पाइन्छ कि नाई ? भेट्न पाइने रहेछ भने सबै आफन्तहरुलाई भेट्नु अनि सुनाई दिनु बाँचेकाहरु सबै सन्चै छन् भनेर है, बुढि । यता हामी सबैलाई ठिकै छ , मेरो मामु खै भनेर, बाबु घरीघरी सोधिरहन्छ, तिमी नआउने गरी गएकी हौ भन्ने उसलाई थाहा छैन । मैले भनेको पनि छैन । बाबु ठुलो भएपछि ममि आउछे भनेर ढाँटेको छु । पछि ठुलो भएपछि उ आफैले बुझ्ला नि । छोरीहरु त आफै सम्हालिएका छन् ।
उनीहरु त मलाई नै बरु कति पटक नरुनु भनेर सम्झाउछन् । सानी छोरीले त मेरा कति पटक आँसु पुछि दिएकी छ । तिमीलाई थाहा छ, हाम्रो छोरी दुईटै तिमी गएपछि ज्ञानी लगनशील मिहिनेती भएकी छ । बरु म आजभोली अल्छी बनेको छु । अनि सुनन, मान्छेहरु भन्छन्,मरेको मान्छे दुईचार दिनसम्म त्यतिकै भौतारिन्छ । घर खोज्दै आउँछ भन्थ्यो । तिमी आउँछौ कि भनेर कति पटक उठेर हेरेँ, आएनौ । कुकुर भुक्ने वित्तिकै उठेर हेर्थे, तिमीलाई देखेको भए कुकुर धपाई दिन्थेँ तर मेरो मायामा तेत्रो तागत कहाँ थियो र तिम्रो आत्मालाई देख्न सक्ने । तेत्रो तागत थियो भने तिमीलाई जानै दिन्न थिएँ । मलाई सबैले विर्सदै जानु पर्छ, जाने गइहाल्यो भनेर सम्झाइरहन्छन् । मैले तिमीलाई विर्सन के आवश्यक छ र ?
मैले यहाँ तिमीलाइ सम्झिरहँदा गाह्रो त हुँदैन नि हैन । जति सक्छु सम्झि रहन्छु ल । सम्झिन बाहेक उपाय पनि के छ र मसँग । जति गरे पनि मेरो दुईहातले जोगाएर राख्न सकिन तिमीलाइ चारवटा हात हुनेले खोसेर लगि हाल्यो । बल्ल थाहा भो मुर्तिकारले भगवानको चारवटा हात किन बनाएको रहेछ । आफुले नसक्दा भगवानले बचाइदिन्छ जस्तो लाग्थ्यो । त्यसैले दुनियाभरको भगवान पुकारियो । आखिरमा भगवानको मात्र बद्नाम भयो । पसल जान लाग्छु तिमीले फलाना सामान पनि सकिएको छ है भने जस्तो लाग्छ, बाहिर कतै जान लाग्छु, त्यहाँ अल्मलिएर बस्ने हैन है भने जस्तो लाग्छ , कपडा लाउन लाग्छु, खै न यता यहाँ मिलेको छैन भने जस्तो लाग्छ । खै मलाई तिमी छैन जस्तो कहिले लाग्ने हो थाहा छैन । आज यो भन्दा धेरै लेख्न सक्दिन । बाँकी अर्को पत्रमा
ठेगाना ः त्रियुगा नगरपालिका ३ मोतिगडा